Subtitles by sub.Trader subscene.com
Co widzisz za tą ścianą?
Wyobraź to sobie, masz wyobraźnię.
Ja widzę małe miasteczko na środkowym wschodzie.
Kilka kościołów i barów, w których upijają się farmerzy.
I salon fryzjerski, gdzie czeszą się ich żony przed świętami.
Znam takie miejsca.
Ci ludzie nam płacą, ich pieniądze to twoja gaża.
Za nie robię filmy, a ty spełniasz marzenia tych ludzi.
Gospodarka leży, a oni płacą, żeby cię zobaczyć.
Coś ci powiem.
W każdym z tych miast są dziewczyny ładniejsze od ciebie,
albo takie z mniejszym nosem,
lepszymi zębami, wyższe i szczuplejsze.
Ale ty masz coś, czego żadna z nich nie ma.
Wiesz, co to takiego?
Nie.
Głos.
Zabierze cię do Krainy Oz, gdzie żadna z tych dziewcząt nigdy nie trafi.
Podobno jesteś nieszczęśliwa.
To nie tak.
Ale chyba potrzebuję więcej czasu.
Czasu?
Na co?
Może chciałabym pójść do kina, jak tamte dziewczyny.
Ale one będą kasjerkami,
żonami farmerów, albo nauczycielkami.
Ich skóra stwardnieje i pomarszczy się.
Tego chcesz?
Być jedynie żoną
i matką?
Tam nie będziesz używała swojego głosu. Zapomnisz o nim.
A z nami, z twoją rodziną,
zarobisz milion zanim skończysz 20 lat.
Każde dziecko jest kochane.
Rozumiem, że tęsknisz za normalnym życiem.
Za ich nudnym życiem.
Bezpiecznym, mało ekscytującym.
Oni tak żyją.
Może myślisz, że jesteś taka, jak oni, ale to nieprawda.
Żyjesz w innym świecie.
Oni tylko wyglądają jak ty.
Ale jeśli chcesz do nich dołączyć, twoja sprawa.
Pożegnamy się i pójdziesz w swoją stronę.
Tam jest reszta Ameryki,
która tylko czeka, żeby cię połknąć.
Jak Pacyfik połyka kroplę wody.
Nikt tego nawet nie zauważy.
Oczywiście że chcę zostać z wami.
Każda chciałaby być Dorotką.
Przepraszam.
Nikomu o tym nie mówiłam.
Jesteś moją ulubienicą.
- Kogo jeszcze mamy? - Rano Shirley Temple.
Wszyscy ją kochają.
Zobaczmy, jak Judy sobie radzi.
- Joey, znów urosłeś? - Tak.
Szkoda, że nie od razu. W jeden weekend.
Za każdym razem potrzebujesz nowych spodni.
- Tata mówi, że to rosnę dzięki witaminom. - Więc ich nie bierz.
Kochanie, żartowałam.
Cieszę się, że mam syna, który zaniesie mnie do auta.
Lorna, pokaż się.
Co najpierw?
Jak zwykle.
- W porządku? - Tak.
Ślicznie wyglądasz.
Pieniądze dla ciebie.
Tłum szaleje.
150 dolarów.
Wiem, że przywykłaś do innych sum, ale...
Nie, doceniam to.
Naprawdę.
- Gotowi? - Jasne.
Za mną.
Idziemy.
Zrobimy to samo, co w Nowym Jorku.
Chodźmy.
Co słychać, Altadena?
Jedna z hollywoodzkich legend, panna Judy Garland.
Dziś mam coś wyjątkowego. Przyszłam z dziećmi.
Co za podróż.
Przepraszam, że tak późno.
Jak się masz, Georgie?
Dobrze, dziękuję. A pani?
Ledwo idę.
Przyszły jakieś wiadomości?
Raczej nie.
Poproszę o klucz.
Spytam tylko pana Horowitza, chwileczkę.
Możemy coś zamówić? Nie jadłam kolacji.
Jasne, co zechcesz.
- Panno Garland. - Mów mi Judy.
- Możemy pomówić? - Później, padamy z nóg.
Kochanie, powiedz Peterowi, co chcesz.
Hamburgera z frytkami.
A dla mnie miska zupy i wódka z lodem.
Albo bez zupy.
Nie mam siły podnieść łyżki do ust.
Przykro mi, ale apartament został zwolniony.
Co to znaczy?
Wyrzuciliście go z pracy?
Dokąd poszedł?
Zalegała pani z płatnościami.
Niemożliwe, to nieprawda.
Zwolniliśmy pokój.
Więc to zmieńcie. Musimy gdzieś spać.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Ci ludzie nas zawiedli.
Zostawili w skarpetkach.
Rzeczy są w przechowalni.
Mogłam wynająć pokój w innym hotelu, ale wybrałam ten.
Nie polecę go najgorszemu wrogowi.
Chodźmy.
Oburzające.
Chodź, kochanie.
Nie zasypiaj teraz.
Nie, to te drugie.
- Dokąd jedziemy? - Do Roosevelta.
- Nie mieszkaliśmy tam w zeszłym roku? - Tak, ale lubią nas.
Mamo...
Jedźmy do Brentwood.
Joe, zadzwoń.
Chcesz zostać?
Nie.
Dzieci zostaną jedną noc.
- Jutro mają szkołę. - Wiem. Spały w taksówce.
Zapłaciłam za nią więcej niż za hotel.
- A jutro? - Co jutro?
- Przestań się w to bawić. - Więc zadawaj proste pytania.
- Gdzie moje dzieci będą spały jutro? - Tam, gdzie im każę.
Kochanie, coś się stało?
- Nie mogę spać. - Napijesz się mleka?
Chodź tu.
Nie, idź do łóżka. Przyniesiemy ci mleko.
Gdzie kubki?
Przeniosłem je. Tam, gdzie szklanki.
To głupie.
Nie możesz w czymś zagrać?
Jestem "niesolidna"
i "nieubezpieczalna".
Tak mi mówią w twarz znajomi.
Wielkie dzięki.
Nie mieszaj mnie do tego.
"Judy, zostaw to mnie, wrócisz na szczyt".
I co?
"Gdzie ona jest, Sid?
- Zachorowała? Przyjdzie dziś?" - Dość.
- "Zaskarżymy was oboje". - Przestań.
- "Nie broń jej, nie chroń". - Zamknij się.
Nie możesz tu przychodzić w środku nocy i...
Wiem, że dzieci powinny spać, ale taką mam pracę.
Nie chcą mnie oglądać w południe.
A dzieci potrzebują wielu rzeczy.
Potrzebują szkoły i snu.
- Do diabła z tym! Wezwij mi taksówkę. - Oddaj mi dzieci na czas szkoły.
Po moim trupie.
Nikogo to nie zaskoczy.
Daj mleko.
Dawaj mleko!
Trochę na to za późno, nie sądzisz?
Sama wyjdziesz?
Jedziemy tam.
Dziękuję.
Cudowny dom.
Spójrz, przyszła.
Jestem za wcześnie?
- Świetnie wyglądasz. - Kochanie, jesteś piękna.
Przyszłaś. Co tu robisz?
Chciałam cię zobaczyć.
Na długo w Los Angeles?
Trudno coś teraz zaplanować.
- Mam występ za dwa dni. - Tak? Naprawdę?
Jak się czujesz?
Znam tekst i całą rolę. Nie myślę o tym za dużo.
Nie denerwujesz się?
A powinnam?
Cóż...
Raczej nie.
Wybieramy się na tańce. Przyłączysz się?
Nie.
Idźcie. Później się zdzwonimy.
Przepraszam. To dla ciebie.
Nie możemy pozwolić, żeby taka gwiazda stała tu bez drinka.
Jest tu Sinatra?
Lubię go, ale nie jest Judy Garland.
To go dobija.
- Jestem Mickey. - Judy.
Mieszkasz w Los Angeles?
Nie. Prowadzę bar w Nowym Jorku.
Tutaj szukam nowych możliwości.
Robisz sobie koktajle?
W barze sprzedajemy alkohol. Na stołach stoją dodatki,
więc można się wykazać inwencją.
To świetna zabawa. Ludzie więcej piją, bo chcą się wykazać.
W końcu każdy ma jakieś ambicje.
Kiedyś miałam. Ale przyprawiały mnie o ból głowy.
Zadzwoń, jeśli chcesz stworzyć martini a la Judy Garland.
Pan Mickey Deans.
Masz dzieci?
Nie mam.
I dobrze.
Bo wtedy żyjesz z sercem na wierzchu.
Znajdź sobie jakieś hobby. Karty albo obserwowanie ptaków.
- Gram na pianinie. - Tak?
Tak. Ty też, czy tylko śpiewasz?
Tylko śpiewam?
Wybacz, nie o to chodziło.
- Kiepsko wyszło? - W dzieciństwie prawie nie sypiałam.
To cud, że nauczyłam się używać sztućców.
Zmieniłyśmy zdanie.
Jedziemy do Andy'ego. Dołączysz?
Chyba nie. Wolę zostać.
Nikogo tu nie znasz.
Ale wszyscy znają mnie.
Chcę zostać gdzieś dłużej niż pięć minut.
Bawcie się dobrze.
Mamo?
W porządku, idź.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzieło sztuki.
Co teraz?
Nie możesz.
Chcesz czegoś posłuchać?
Jasne.
Nigdzie się nie wybieram.
Dobra. Jeśli ci się nie spodoba, rzuć we mnie czymś, zrozumiem.
Tak zrobię.
Przyłączysz się?
Nie.
Jestem widzem.
Dobre.
Świetnie się bawiłem.
Jeszcze nie skończyliśmy.
Mam nadzieję.
Jeśli zechcesz się spotkać, stuknij obcasem.
Tak to działa?
Zjedz trochę.
Sama nie wiem.
Są przepyszne.
Będziesz musiał przywiązać mi ręce do krzesła.
Ale wtedy złapię je ustami.
Są moje!
Ja to zrobię z hamburgerem.
Chodzimy ze sobą?
Chcę wiedzieć, jak cię traktować.
Jesteśmy przyjaciółmi, ale w przyszłości możemy być kimś więcej.
Spytaj pana Mayera.
Kumple.
Ale nie pocałuję cię.
- Twoja strata. - Wiem.
Poza tym jadłeś krążki cebulowe.
Żadnego hamburgera.
Pan Mayer powiedział, że masz zakaz jedzenia.
Jestem głodna.
To pomoże.
Muszę dziś spać.
Dostaniesz inne leki. Pij.
Dobra, zaczynamy.
- Pozwólcie jej na jeden kęs. - Dorotka nie może utyć.
To słowa pana Mayera.
Panie Rooney, proszę ugryźć.
Świetne ujęcie!
- To był adwokat Sida. - Tak?
- Chce mieć dzieci w szkolne dni. - Nie.
- Twierdzi, że nie masz domu. - Czym płaci adwokatowi?
Ja mu już nic nie daję.
Gdzie mieszkasz?
Kocham dzieci i opiekuję się nimi.
- Gdzie spałaś tej nocy? - U znajomego.
Możesz tam zabrać dzieci?
Nie mam domu,
nie stać mnie na menedżera.
Kto chciałby dostać moje długi?
Wiesz, że Londyn zapewni ci dużo pieniędzy.
Nie.
- Szaleją za tobą. - Bo Anglicy to szaleńcy.
Zacznij zarabiać, wtedy Sid da ci spokój.
Lorna uwielbia Londyn.
Sąd nie pozwoli ci wywieźć dzieci z kraju.
Mam zostawić dzieci, żeby zarobić na to, żeby z nimi być?
To trudne,
ale potraktuj to poważnie.
Nie mogę.
Dziękuję.
Boże!
Nie będziesz z nami w święta.
Kochanie, problem w tym, że nie mam komina dla Świętego Mikołaja,
więc źle wam ze mną będzie.
Ale wrócę na Nowy Rok.
Joey?
Kochanie, muszę to naprawić.
Żebyśmy znów byli razem, codziennie.
Dlatego muszę zarabiać.
Gdzie potem zamieszkamy?
Znajdę nam nowy dom, więc nie przyzwyczajajcie się do tego.
Wrócę po was.
Obiecuję.
A może
spróbuję schować się tutaj.
Z króliczkiem.
Ale tu miejsca.
Każę dorobić łazienkę.
Pozwolisz mi, Joe?
Pewnie.
Wtedy tu zostanę.
Będziecie mnie odwiedzać?
W szafie Joeya?
Jasne.
Zmieścimy się.
Wejdźcie.
Może zagramy w tenisa? Zmieści się cały kort.
Podoba mi się tu.
Chciałabym zostać.
Judy! Tutaj!
Witaj, kochanie.
Cześć. Ja też cię kocham.
- Witamy w "Picadorze". - Bardzo dziękuję.
Dzięki.
- Witam, panno Garland. - Dziękuję.
Jest.
Cudowna Judy Garland.
- Bernard Delfont. Jak się pani ma? - Dobrze.
Uwielbiam Londyn. To mój drugi dom.
- Wspaniale. Zapraszam. - Dziękuję.
Witam, Rosalyn Wilder. Będę się panią opiekowała.
Cudownie.
Pięknie.
Grafik dla pani.
Ile masz lat?
28.
Trochę tu zimno.
Przepraszam.
Zaraz się tym zajmę.
Dziękuję.
Wszyscy bawią się w przebudowy.
Kiedy wracam, nie wiem, gdzie jestem.
A w Londynie wystarczy nowa warstwa farby.
Jesteśmy staromodni.
I ja to uwielbiam.
Pocieszające.
W razie czego proszę dzwonić. Wizytówkę zostawiam na stoliku.
Obok grafiku.
Pamiętam o nim.
I doceniam to.
- Do zobaczenia jutro rano. - Do jutra.
Dziękuję. Jesteśmy.
Tutaj?
Naprawdę?
Mamy tu próby. Świetna akustyka.
Tędy.
Brzmi znajomo.
To kierownik zespołu Burt Rhodes.
Praca z panią to dla mnie zaszczyt. Od dawna panią podziwiam.
Podoba mi się. Zostaje.
Całe miasto o pani mówi.
Nie zajmujmy się tym.
Wszystkie bilety wyprzedane.
Panno Garland?
Powinniśmy coś przećwiczyć?
Ale tu wilgoć.
Próba to zły pomysł.
Cóż...
Rozumiesz, prawda?
Pomówmy o ustawieniu zespołu.
Dobrze.
Ja będę tutaj.
A to jest scena.
Gdzie publiczność?
Naokoło, z trzech stron.
- Na jednym poziomie? - Na czterech.
Ile poziomów ma Carnegie Hall?
Pięć.
Możemy pomówić o piosenkach.
Mam wszystkie. Chce pani wprowadzić zmiany?
- Nie, będzie tak samo. - Więc o czym porozmawiamy?
To zależy od ciebie.
Nie muszę o niczym rozmawiać.
Krytycy napiszą o pierwszym występie.
Tak.
Jasne.
To już jutro.
Chcę odpocząć.
Mówi Judy.
Są dzieci?
Powiedz, że dzwoniłam.
Odezwę się jutro o tej samej porze.
Chcę, żeby czekały.
Dobry wieczór.
Dobry.
Która godzina?
Trzecia w nocy.
Podać coś?
Mam kłopoty z zaśnięciem.
Ciepłe mleko?
Tak,
dziękuję. Spróbuję wszystkiego.
- Zaraz je pani przyniosą. - Dziękuję.
- Dzwonili z garderoby? - Nie.
Spóźnia się.
Tu Rosalyn. Jak się czujesz?
Niezbyt dobrze.
Wiesz, która godzina?
Źle się czuję.
Co to za drzwi?
Jeśli je zamykam, chcę, żeby były zamknięte.
To zrozumiałe.
Poznaj Vivian. Zmierzy ci temperaturę.
Napij się.
Pokaż język.
Teraz usta.
- Jaka diagnoza? - Żadnej gorączki, gardło zdrowe.
Teraz usta.
Co ty na to?
Piękna.
Rozświetlę ci policzki, zachwycisz wszystkich.
- Jesteś pielęgniarką? - Jeśli zechcesz.
Włożymy to. Dokończymy w drodze.
Wstajemy. Proszę. Noga.
Dobrze.
Buty.
Wyglądasz zachwycająco.
Dobra.
Chcemy cię pokazać.
Okropnie się czułam.
Ciężko pracujesz, jesteś pod presją.
Od drugiego roku życia.
Judy Garland, urodzona w bagażniku.
Ja tak mówię.
Czekaj, dokąd my...?
Pierwszy dzień występów.
Jasne.
Jesteśmy.
Witaj, kochanie.
- Przepraszam. Dziękuję. - Też cię kocham.
Dziękujemy, przepuśćcie nas.
Witaj, Judy.
- Są dla mnie? - Oczywiście.
Piękne.
Uwielbiamy cię.
- Chcieliśmy to okazać. - Przepraszam, ale jesteśmy spóźnione.
Dziękuję. Z drogi. Dzięki.
To tam.
Zaczynamy.
Co jest?
- Panie i panowie... - Nie mogę.
O nie! Jak to - nie możesz? Ludzie tam czekają, aż dla nich zaśpiewasz.
Usta mi wyschły, rozpadną się.
- Posłuchaj... - Nie mogę.
Będzie dobrze. Idź.
- Kochamy cię! - Tak?
Też was kocham.
Uwielbiam to miasto.
Zawsze będzie wyjątkowe.
Pierwszy raz zaśpiewałam na scenie, kiedy miałam dwa lata.
Ojciec musiał mnie z niej ściągnąć,
gdy powtórzyłam tę samą piosenkę po raz piąty.
Mamy tu zespół.
Możemy go wykorzystać.
Tak.
Zamykamy.
Jasne.
Nie ma pośpiechu, spokojnie.
- Podać ci coś? - Nie.
Byłaś bardzo dobra.
A jeśli tego nie powtórzę?
Koszmar.
Pozwól mi.
Idealnie.
Jak nowa.
- Podać ci coś? - Nie, dzięki.
- Wody albo...? - Nie.
Wezmę torebkę i zejdę.
Oczywiście.
Wstań.
Nie mogę spać.
Proszę. Nie sypiam już.
Nie moja sprawa.
Nie pamiętam kroków.
Wciąż naciskają i krzyczą, kiedy nie mogę sobie przypomnieć.
Wstań.
Co to?
Judy Garland kończy 16 lat.
- Za dwa miesiące. - Musi być dzisiaj.
Taki grafik.
Nikt nie rusza jej włosów.
Czyli to nie jest prawdziwe przyjęcie?
W czasie zdjęć? Chyba żartujesz.
Jest tort. Nie jedz go.
Sztuczny?
Masz tylko udawać.
W umowie mam zagwarantowaną godzinę przerwy na lunch.
Co takiego?
Godzinę.
Chcę ją mieć.
Nikt jej nie ma. Chodź.
Ani się waż!
Kto chce się zabawić?
Co masz na myśli?
To jakaś propozycja?
Kto chce posłuchać "The Trolley Song"?
Zaczynajcie.
Tak?
Poczta od fanów.
- Został ktoś jeszcze? - Sprawdzę.
Nie trzeba.
Wychodzę.
Możemy skoczyć na drinka.
Zobaczymy się jutro.
Wywiad w telewizji potwierdzony. To prime-time.
Cudownie, dziękuję.
- Dobrej nocy. - Dobranoc.
- Dobranoc, Norman. - Dobrej nocy, panno Garland.
Cześć.
- Znów byłaś cudowna. - Dziękuję.
- Podpiszesz? - Jasne.
Będziemy na każdym występie w przyszłym tygodniu. Jesteś...
Co mówiłem wcześniej?
- O Judy? - Jasne.
Że twój śpiew omija uszy
i trafia prosto tutaj.
- Samo sedno. - Dziękuję.
Czy może...
macie ochotę...
na kolację?
Jeśli nie planujecie czegoś innego.
- Ty z nami? - Nie chcę się narzucać.
Ależ nie...
To niesamowite.
- Co jest otwarte? - We wtorek po północy?
- Jeśli to kłopot... - Nie. Coś znajdziemy.
- Jasne. - Oczywiście.
Świetnie. Prowadźcie, panowie.
- Torebka. - Dziękuję.
Myślałem, że będzie otwarte.
Przegoniliśmy cię po całym mieście.
Nie szkodzi. Nie miałam czasu na zwiedzanie.
To miłe.
Pozwolisz, że zrobię ci omlet?
Oczywiście podamy coś lepszego.
Mieszkamy tuż obok.
Nie uwierzysz. Dwa razy z Rooneyem.
Jesteś wspaniała.
- Zielone talerze? - Tak.
- Lubię je. - Ja też.
Zepsułem to.
Nie można zepsuć omletu.
- Dodałem śmietany. - Po co?
Żeby był lepszy.
- Zamiast tego go zepsułeś. - Wiem.
W takim razie zrób z tego jajecznicę.
Pozwolisz?
Na miłość boską, to tylko pół tuzina jaj.
Zapraszamy cię na kolację, oferujemy jajka, a teraz ty gotujesz.
Jak zawsze.
- Nie zniosę tego. - Dobra w tym jestem.
- Z pewnością, ale odłóż łyżkę. - Nie ufasz mi?
- Ufam, odłóż ją. Proszę. Zrób to. - Ładnie pachnie.
Zrobię ci drinka.
Od tej pory zawsze będę dodawać śmietanę. Cudownie pachnie.
Dostaniesz drinka. Siadaj.
Całą noc będziesz tam stał?
Nie wiem, czy to była jajecznica.
To były jajka z patelni. Widzieliśmy je.
Pyszne.
Cokolwiek to było.
To miłe, że przychodzicie na mój występ.
Czasem kiedy was widzę czuję,
że mam sprzymierzeńców.
Nie widzieliśmy cię w 1964.
- Nie dostaliście biletów - Nie byliśmy razem.
Stan był...
Pół roku za nieprzyzwoitość.
Więzienie?
Potem zmienili prawo. Nie zrobiliśmy nic złego.
Ludzie są prześladowani.
Każdy, kto jest inny.
Nie mogą tego znieść.
Do diabła z nimi.
Tak mi przykro.
Postanowiliśmy to nadrobić. To dobrze wydane pieniądze.
Nie, dziękuję.
- Co?! - Obsługa hotelowa.
Niczego nie zamawiałam.
Zasnęłam po raz pierwszy od tygodni, a ty mnie obudziłeś.
- Tam jest mężczyzna. - Co?
Cześć, kochanie.
Niespodzianka.
Co tu robisz? Nie wierzę!
Cudowna niespodzianka.
Oto ja.
Ładnie tu.
- Kiedy przyjechałeś? - Teraz.
Dopiero co wysiadłem z samolotu i przyszedłem tu.
- Gdzie się zatrzymałeś? - Nie wiem.
Po prostu przyjechałem. Nie myślałem o niczym.
- Zostań tu. - Tak?
Miejsca nie brakuje.
Dobra. Świetnie.
Mogę zostać.
Miło cię znów widzieć.
Próbowałaś racuchów?
Przypominają naleśniki bez smaku.
Zjesz coś?
Nie chcę.
- Może jajka? Pomidory są dobre. - Nie.
Spróbuj.
- Co chcesz robić? - Nie wiem.
- Może skoczymy na drinka ze znajomymi? - Jasne.
Zbierzemy ludzi.
Podzwonię.
Może być.
Tylko tyle?
Jest dość staromodne.
Spokojnie.
Masz świetne nogi, pokaż je.
Tak?
Tak.
Szkoda, że jest ich tak mało.
Chodźmy na zakupy.
Wystroimy cię.
Sama nie wiem.
Chodź, kobieta musi coś mieć na sobie.
Albo nie.
Uwaga! Nie zabijcie amerykańskiej sławy.
- Mam świetny pomysł na sklep. - Jaki?
- Miło was poznać. Wiele o was słyszałem. - Jak ci się podoba w Londynie?
To jedno z najwspanialszych miast na świecie.
Tyle tu okazji.
Na przykład nowa płyta Beatlesów. Słyszeliście ją?
Jest niezła. Eksperymentalna.
I wciąż numer jeden na listach przebojów.
Czyli ludzie mają apetyt.
Na Beatlesów?
Na artystów, którzy próbują nowych rzeczy.
Nie znam cię, Burt, ale Judy mówi, że jesteś świetny.
Jest tyle nowych pomysłów. A gdyby Judy nie występowała z Burtem,
tylko z Rolling Stonesami? Co wtedy?
Może to dobry pomysł?
Spytasz ich, czy ja mam to zrobić?
Ktoś powinien. To tylko pomysł.
Fascynujący.
- Nie uważasz? - Oczywiście.
- Super. Jeszcze kolejkę? - Chętnie.
Super.
Nie wierzysz, że bym mogła.
Po prostu próbuję zrozumieć.
On we mnie wierzy.
To miłe.
- Judy? Dżin z tonikiem? - Tak.
Studio opisywało panią jako typową amerykańską nastolatkę.
- Tak pani to zapamiętała? - Louis B. Mayer.
MGM wymyślało historie o tym, jak jem pizzę.
A potem zakazywali mi pizzy.
Przez rok na lunch piłam jedynie słynny rosół Mayera,
aż schudłam do roli Dorotki.
Lata spędzone tam zostawiły po sobie ślad,
- prawda? - Jasne.
Hollywoodzka populacja rosołowa nie doszła do siebie.
Dobrze.
Ale dzieciństwo spędzone na planie wywołało wiele problemów?
Teraz najważniejsze jest szczęście moich dzieci.
- Są z panią w Londynie? - Mają szkołę.
Na pewno tęsknią za mamą.
Ale ich dzieciństwo jest lepsze niż pani.
My, to znaczy wszyscy mają problemy, ja też.
Było ich sporo.
To wpłynęło na pani dzieci?
- Co? - Walka o opiekę.
Dzieci z dala od pani.
Jeśli jestem tak straszą matką, jak mnie opisują,
to jakim cudem mam takie cudowne dzieci?
- Nie powiedziałem tego... - Wszyscy to mówią.
Jakbym nie była człowiekiem, ale ja nim jestem.
Judy Garland występuje na scenie przez godzinę.
Potem należy do rodziny.
Chcę tego, co wszyscy.
Ale trudniej mi to dostać.
Nie chciałem pani zdenerwować.
Dziękuję.
Widziałaś Judy?
Była tu Judy?
Panna Garland na scenę.
Judy, już dwunasta.
I co?
Tysiąc osób czeka, żeby usłyszeć jak śpiewasz.
Więc postaw im drinka,
mnie też.
- Wiem, że nie jest łatwo. - Czyżby?
- Występy odniosły wielki sukces. - Co z tego?
To niczego nie zmieniło. Co za różnica?
Zrobię wszystko, żeby pomóc rozwiązać problem.
Ale błagam,
zrób to dla mnie, idź na scenę.
Kolejna poganiaczka.
Wyjdź i śpiewaj.
Podasz mnie im jak jakąś cholerną kolację.
Przepraszam, nie o to mi chodzi. Chcę pomóc, Judy.
Przestań. Nie jesteś moją przyjaciółką,
nie zależy ci na mnie.
W porządku. Lonnie Donegan może wystąpić.
Po moim trupie.
Jeśli nie chcesz...
To mój występ, tam jest moje nazwisko.
Lonnie Donegan jest przystojny,
ale nie oddam mu sceny.
- Zdenerwowała się. - Zauważyłam.
Cześć, Lonnie.
Nie czas na to, Burt. Przed nami koncert.
- Spóźniłaś się. - Co z tego?
W końcu chcecie się zabawić?
Śpieszysz się do domu, gdzie mamusia położy cię spać?
Bądź mężczyzną, zamów drinka. Ja stawiam.
Dopiszcie do rachunku.
- Czemu wpuściłaś ją na scenę? - Cudownie jest tu być.
Co to? Chicago?
Na liście mam San Francisco.
Chicago, San Francisco. W jakim mieście jesteśmy?
Śpiewaj.
To znowu ty? Myślałam, że się napijesz.
Ty już swoje wypiłaś.
Dlaczego zepsułeś nam zabawę?
Jak mam śpiewać, skoro mnie obrażacie?
Jeśli chcesz, sam zaśpiewaj.
A ja usiądę na twoim miejscu i będę cię obrażać!
Ma się przebrać i być gotowa za 5 minut.
Chcę z nią porozmawiać.
Pływałam.
Jaka woda?
Zimna.
Bo to rekwizyt, nie basen.
Wczoraj pracowałam 18 godzin. Ledwo pamiętałam, jak się nazywam.
Nazywasz się Frances Gumm
i jesteś grubokościstą dziewuchą z Grand Rapids.
Twój ojciec był ciotą, a matka słucha tylko mojej opinii o tobie.
Teraz pamiętasz, kim jesteś?
Przepraszam, jeśli przeszkodziłam w zdjęciach.
Masz być lojalna.
Jesteś przyjaciółką, dziewczyną z sąsiedztwa.
Przepraszam.
Śpiewasz prosto z serca.
Wiesz, gdzie jest serce?
Tam.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że pamiętasz naszą umowę.
Pamiętam.
To był twój wybór.
Byłem tam i słyszałem, co mówiłaś.
Przepraszam.
Jeśli chcesz popływać, przyjdź do mnie. Możesz tam pływać całą noc.
A teraz podziękuj.
Dziękuję.
Nigdy więcej nie wstrzymuj zdjęć.
Potrzebujesz swojego miejsca. Klubu.
Ludzie będą tam przychodzić.
A jeśli dla nich zaśpiewasz, to będzie wydarzenie.
Jeżeli nie zechcesz, nie szkodzi.
Ludzie chcą być z tobą.
Masz to coś.
Rozmawiam z ludźmi.
Wszyscy cię kochają.
Mówię poważnie. Nie widzisz tego.
Mówią o tobie, bo widzą w tym szansę dla siebie.
Jesteś kimś znanym.
Ja to zauważam.
Wiem, że jesteś wspaniała, za to nie widzę problemów.
Następnym razem będzie idealnie.
Kochanie?
Nie możesz tam zostać na zawsze.
Kochanie?
Okropnie się czuję po wczorajszym.
Źle się poczułam i wypiłam za dużo syropu.
Zaszkodził mi i byłam zdenerwowana.
Rosalyn, dziękuję, że się mną opiekujesz.
Gdybym wiedział, że jest pani chora, nie prosiłbym, żeby pani śpiewała.
I prasa byłaby wyrozumiała.
Wybaczy mi pan?
Już to zrobiłem.
A jak się pani czuje dzisiaj?
Jak widać doskonale.
Zalecam wizytę u naszego lekarza.
Poda pani witaminy.
Co tylko zechcecie.
- Zaśpiewa pani coś? - Śpiewać?
Cokolwiek.
Wyżej.
Cóż,
kiepsko to wygląda.
Miała pani jakieś operacje?
Tracheotomię.
Dwa lata temu.
Próbowałam się zabić.
To nie pomogło pani głosowi.
Żółtaczka też.
Bierze pani coś na depresję?
Czterech mężów.
Nie pomogło.
Ma pani niedowagę.
Flirtuje pan ze mną.
Pan Delfont prosił, żebym pani coś dał.
Zrobię pani zastrzyk witaminowy i przeciwzapalny na głos.
Powinna pani odpocząć.
W domu, z dziećmi.
Właśnie.
W łóżku.
Dobrze.
Uwielbiałem Dorotkę.
Była moją boginią.
Chłopcy lubią dziewczynki z kucykami.
Podobało mi się, jak dbała o swojego psa.
Jest pan prawdziwym Anglikiem.
Musi pani o siebie dbać.
Rozumie pani?
Czy pani rozumie?
Znam gościa, który chce z tobą zrobić interes.
Jakieś 500 kin,
- każde nazwane kinem Judy Garland. - Każde?
Masz je tylko otworzyć,
a wtedy dostaniesz 10 procent ze sprzedaży.
- 10? - Tak.
Dawał siedem, ale naciskałem.
- Nie będę musiała robić nic więcej? - Żadnych koncertów.
Spłacisz długi, kupisz dom
i będziesz miała ze sobą dzieci.
Jesteś wolna.
Czy to nie wspaniałe?
Najwspanialsze.
Kochanie.
- Dobre wieści. - Tak.
Musiałem ci powiedzieć.
Nie jest tak źle.
Wiem, że to nie rodzina, ale...
Jesteś rodziną.
Tak to czuję.
Tak?
Mam co do ciebie przeczucie.
Spójrz na siebie.
Opiekujesz się mną.
- To szaleństwo, ale... - Ale to prawda.
Tak, wiem.
Jesteś szczęśliwy?
Tak.
Ty i ja.
Weźmy ślub.
Czuję, że tracimy czas.
Pamiętasz Scotty'ego Becketta?
Grał mojego młodszego brata w "Listen, Darling".
Był taki słodki.
W zeszłym roku nagle zmarł.
Skoro jestem z tobą szczęśliwa,
czemu tego nie wykorzystać?
Jestem z tobą.
Też mi odpowiedź!
Dziewięć razy dziś mówiłem, że cię kocham.
A może potrzebuję dwanaście?
Raz na godzinę, jak w zegarze z kukułką.
Kuku, kocham cię.
I co?
- Za szczęśliwą parę. - Zdrowie.
To nasz prezent. Musisz mi zaufać.
Judy, idź przodem.
To niespodzianka.
Burt, gotowy?
- Zapałki zamokły. - Zapałki? Zaczynam się bać.
Będziesz mogła powiedzieć, że miałaś ślub kościelny.
Zaczynamy.
Nie. Na pewno się dogadamy.
Posłuchaj...
Przyjadę i pogadamy.
Załatwimy to osobiście. Tak się robi interesy.
Dobra. Nie podejmuj żadnej decyzji.
Zrób to dla mnie.
Jasne. Zaraz przyjadę.
Na razie. Dzięki.
To dla was okazja, przyjrzyjcie się. Macie czas, przemyślcie to.
Ona jest wyjątkowa.
Jest tylko jedna Judy.
Witaj.
Sid?
Masz czas na drinka?
Podobno znów wyszłaś za mąż.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Jak występy? - Cudownie.
To przebój.
Może w końcu zostaniesz piosenkarką.
Przynajmniej mam swoją szansę.
- Kto się zajmuje dziećmi? - Mają opiekę.
Czyją?
Służącej?
Może powinniśmy zapomnieć o adwokatach.
Nie stać cię na nich?
Ustalmy coś, co będzie najlepsze dla dzieci.
Muszą wiedzieć, jaka jest ich sytuacja.
- Wrócę po nie. - Potrzebują domu.
- A ja im go daję. - Dzieci potrzebują matki.
A także szkoły i przyjaciół, z którymi się widują.
Nie.
- Proszę. - Nie.
Nie.
Pracuję ciężej niż to sobie wyobrażasz.
Czyżby?
Mój mąż załatwia mi interes, dzięki któremu stanę na nogi.
Nie słuchasz.
Mam wreszcie kogoś zaufanego, kto mi pomaga zarabiać, a nie tracić.
- Czy możemy... - Kupię dom i dzieci zamieszkają ze mną.
Nie chcę ich na scenie.
Nie chcę ich w interesach ani nawet w pobliżu tych oszustów.
Ale musisz mi je oddać.
Jestem dobrą matką.
Widzę, że się starasz.
To cios poniżej pasa.
Wiem, co to zła matka. Miałam taką.
Kochają cię.
Tęsknią i chcą cię zobaczyć.
Ale chcą mieć stabilizację.
Taka jest prawda.
- Stabilizację? - Tak mi powiedziały.
- Z tobą? - Tak powiedziały.
A ja mam ci uwierzyć?
Bierzesz mnie za idiotkę?
Jestem idiotką?
Mam uwierzyć takiemu sukinsynowi, że moje dzieci chcą mieszkać beze mnie?
Ciszej.
Bzdury.
- Mów ciszej. - To nieprawda.
Nie sądziłam, że tak nisko upadniesz.
- Siadaj. - Nie.
Dobrze, że wróciłeś.
Nigdy więcej, słyszysz? Nie zostawiaj mnie.
- Tęskniłeś? - Pewnie.
Tak?
- Mam coś dla ciebie. - Serio?
Nie ma opakowania.
Cudowne.
Kochanie, dziękuję.
Dzięki.
Która godzina?
Czekają na mnie.
Miałam okropny dzień.
- Co się stało? - Muszę się napić.
- Możesz? - Jasne.
Jak było w Nowym Jorku?
Jak poszło?
Muszę posłać trochę pieniędzy adwokatowi.
Chcę wrócić do walki o opiekę nad dziećmi.
Kochanie...
Tak?
Co się stało?
Nie wyszło tak, jak planowałem.
Jak to?
Interes nie wypalił.
Nie rozumiem.
Musisz nadal śpiewać. Masz występy...
Mam dość. Chcę wrócić do domu, do dzieci.
Obiecałeś mi coś.
- Zrobiłem, co mogłem. - Obiecałeś.
Przekonywałem ich, ale mieli inne pomysły.
- Dlaczego? - Dlaczego?
Dlaczego, Mickey?
Spóźnienia, obrażanie publiczności.
Ich żony o tym czytają, więc się przestraszyli.
Więc to przeze mnie?
To ich zdanie, skoro musisz wiedzieć.
A jakie jest twoje zdanie?
Przykro mi, przepraszam.
To niczyja wina.
Może powinienem był zadawać więcej pytań. A ty powinnaś to odstawić.
- A więc to moja wina? - Tego nie powiedziałem.
- Powiedziałeś. Tak uważasz. - Jasne, że to twoja wina.
Czym się tak naprawdę zajmujesz?
Jak to?
Jesteś taki jak reszta.
Siedzisz i oglądasz występ.
Myślisz, że to wystarczy.
Że to działa.
Co zrobiłeś, żeby inni cię słuchali?
Niepotrzebnie wróciłem.
Nie trzeba było przyjeżdżać.
- Nie będzie mnie tu, kiedy wrócisz. - I dobrze!
Panna Garland proszona na scenę.
Panna Garland na scenę.
Jest pani spóźniona.
Powinna być pani na scenie.
Jestem.
Już jestem.
Tu jest dama.
Londyn, kocham cię.
Naprawdę. Serio.
Ze wszystkich miast Londyn lubię najbardziej.
Mam dla was piękny koncert.
Piękny koncert.
Zawsze mam dla was piękny koncert.
Wiecie o tym. Zawsze mam dla was piękny koncert.
Zawsze.
Tu mama.
Zaraz.
Mama?
Jesteś tam?
Mamo?
Cześć, kochanie.
Jak się masz?
Dobrze.
Tak?
Jak w szkole?
Narysowałam dziś wspaniały rysunek.
Tak?
Jest na nim drzewo,
a pod nim ty i ja.
Wspaniale. Jestem z ciebie dumna, kochanie.
Było fajnie.
Posłuchaj,
rozmawiałam z tatą.
I...
Uznał, że ty i Joey macie prawo wiedzieć,
gdzie będziecie mieszkać przez najbliższe lata.
Zgadzam się
z nim.
Myślę,
że skoro jesteście tam szczęśliwi,
jeśli jest wam dobrze,
to może powinniście o tym powiedzieć.
Co ty na to?
W porządku.
Ty i Joey tego chcecie?
Fajnie jest bez tych przeprowadzek.
Poradzisz sobie?
Jasne.
Będzie dobrze.
Kocham cię.
Wiesz o tym?
Tak.
Dobrze.
Pa, kochanie.
Pa.
- To rzeczy z garderoby. - Dziękuję.
Jeśli Delfont mnie zaskarży, zatrzymaj to.
Więcej nie mam.
Jesteś na mnie zła?
Nie, ale...
- Jesteś. - Nie,
ale chciałabym, żeby wyszło inaczej.
Dobrze sobie radziłaś.
Nikt cię nie wini.
Nie. Wszyscy wiedzą, że jesteś niemożliwa.
Świetnie.
Mam dla ciebie niespodziankę, jeśli ją zniesiesz.
- Naprawdę? - Przynajmniej tyle mogliśmy zrobić.
- Nie pożegnamy cię bez tortu. - Jaki śliczny.
Wy to zróbcie.
Kiedy ja kroję tort, okazuje się, że wychodzę za mąż za kolejnego drania.
Ja to zrobię.
Wygląda cudownie.
Dobry.
Naprawdę dobry.
A może byłam głodna.
Twoje zdrowie.
Co teraz?
Coś się pojawi.
Albo zostanę kelnerką.
Dołączę do ciebie.
Poznamy kogoś miłego, kto daje wysokie napiwki.
- Połowa świata by się z tobą umówiła. - Nie.
Pierwszy był Mickey Rooney.
Teraz przypomina piłkę.
Ale kiedyś za nim szalałam.
A on mi odmówił.
Przynajmniej tak to pamiętam.
Poradzisz sobie?
Jasne.
Pada śnieg, a ja to lubię.
Mam trójkę cudownych dzieci.
Za co jestem wdzięczna.
Czy...
mogę tam wrócić?
Chcesz zobaczyć występ?
Wciąż w niego wierzę.
Miłość publiczności.
W udany wieczór.
Lonnie świetnie sobie radzi.
Jesteś pewna?
Jak to Lonnie Donegan?
Kupiliśmy bilety na Judy Garland.
- Nic na to nie poradzę. - Dużo kosztowały.
- Proszę wezwać kierownika. Teraz. - Odbierz pieniądze.
Będę obok w razie czego. Baw się dobrze.
Dziękuję.
Chodźmy stąd.
Skończyliśmy. Zjemy coś?
Może moglibyśmy...
Posłuchaj tego.
Chodź, to koniec.
Może innym razem.
Cześć.
Nie sądziłem, że cię tu spotkam.
Chcę obejrzeć występ.
Idź i bądź wspaniały.
Dziękuję, to bardzo miłe.
Tak?
Myślisz, że mogłabym zaśpiewać jedną piosenkę?
Już tu nie wrócę,
a wczoraj nie poszło mi zbyt dobrze.
Panie i panowie, gorąco powitajmy naszą gwiazdę.
Pan Lonnie Donegan.
Kupili bilety na ciebie.
Idź.
Dziękuję.
Pokaż im.
Wróciłam.
Twój wybór.
Znam to.
- To ona. - Wróciła.
- Bilety! - Szybko!
Idę.
Co ona wyprawia?
Nie umie się powstrzymać.
Cudownie!
Dziękuję.
O rany!
Nie wiem, czy coś tam jeszcze zostało po czymś takim.
Przekonajmy się.
Ta piosenka nie opowiada o dotarciu do celu.
Tylko
o podróży do miejsca,
o którym marzymy.
Może
ta podróż
trwa każdego dnia
naszego życia.
I musi nam wystarczyć.
Jest o nadziei.
Wszyscy jej potrzebujemy.
Przepraszam.
Nie mogę.
Kocham was wszystkich.
Nie zapomnicie mnie, prawda?
Obiecajcie.
Judy Garland zmarła sześć miesięcy po koncertach w Londynie.
Miała 47 lat.
"Serca nie ocenia się po tym, jak bardzo kocha, ale po tym,
jak bardzo kochają je inni". Czarnoksiężnik z Krainy Oz.
Subtitles by sub.Trader subscene.com